Ton (1952) kreeg zijn eerste pianolessen van zijn tante toen hij zes jaar was. Spelen volgens het boekje vond hij niet zo leuk om te leren. Hij improviseerde liever en speelde zijn eigen maaksels. Op zijn zeventiende ging hij van school om contrabas te gaan studeren aan het Hilversumse conservatorium. Hij speelde inmiddels al samen met Pim in plaatselijke popgroepen. Ton speelde piano en basgitaar. Met één van die groepen, Hight Tide Formation, nam hij zijn eerste single op, in 1970 (‘Fluffy’, met de eigen compositie ‘White Walls’ op de B-kant). Van 1972 tot 1982 was Ton de toetsenist en hoofdcomponist van Kayak. Nadat Kayak uiteenviel, in 1982, begon Ton een nieuwe groep, Europe (niet te verwarren met de gelijknamige Zweedse groep), met Johan Slager op gitaar en Bert Veldkamp op basgitaar. Zij brachten één album uit. Gebrek aan succes leidde binnen een jaar tot het uiteenvallen van de groep. In 1983 werd Ton toetsenist bij de Britse groep Camel. Na 1985 heeft Ton nog een aantal malen studiowerk voor die groep verricht, maar touren deed hij niet meer, totdat hij in 2003 gevraagd werd voor de Europese afscheidstournee. In Nederland raakte Ton steeds meer betrokken bij theaterproducties, waaronder het schrijven van de muziek voor conferencier Youp van ’t Hek (een langdurige samenwerking), maar verder werkte hij ook voor theatergezelschappen als Jeugdtheater Hofplein in Rotterdam en Opus One in Amsterdam. Zijn professionele leven speelde zich ‘achter de schermen’ af en hij schreef meer muziek dan hij ooit voor Kayak had gedaan. Veel van de muziek die Ton voor het theater schreef (musicals en balletmuziek), is op CD verschenen.

Pim (1953) komt uit een rijk met muzikaal talent gezegende familie. Zijn vader, destijds paukenist bij het Radio Kamerorkest, was dan ook zijn eerste muziekleraar. Pim ontpopte zich weldra als een ware multi-instrumentalist, want behalve voortreffelijk drummer is hij ook een goed pianist en gitarist. Tussen 1967 en 1976 viel zijn muzikale pad samen met dat van Ton Scherpenzeel. Pim en Ton speelden samen in groepen als Balderdash en Hight Tide Formation en allebei schreven ze er muziek voor. In 1972 richtten ze Kayak op. Vier jaar later zag Pim zich gedwongen om de groep te verlaten door gezondheidsproblemen en een allergie die met de manager te maken had. Hij kreeg een baan als producer aangeboden bij Kayaks voormalige platenmaatschappij EMI en hij scoorde enorme hits met artiesten als Maywood en Pussycat. In 1979 maakte hij zijn rentree als muzikant met de groep Diesel, die een hit scoorde in de VS met ‘Sausalito Summernight’. Een ander project van Pim dat uitmondde in een groep was The President (1983-1985). Daarna produceerde hij albums van Robbie Valentine en Valensia. De laatste bereikte de top van de Nederandse hitparade en maakte furore in Japan. In de zomer van 2000 nam Pim een album op met de voor eventjes weer opgedoken groep Diesel. Goud behaalde hij met een album dat hij met de zangeres Petra Berger maakte. Pim leent zijn stem vaak aan in het Nederlands nagesynchroniseerde Amerikaanse tekenfilms.

Bert (1953) versterkte Kayaks gelederen in 2000. Hij dankt zijn bekendheid vooral aan de legendarische Nederlandse hardrockgroep VandenBerg, waarvan hij de zanger was. Vandenberg scoorde wereldwijd, en met name in de VS met ‘Burning Heart’. In Nederland was Bert bovendien zeer succesvol als solozanger. Zijn tv-reclame voor bierfabrikant Heineken sloeg zo aan dat er een single van werd uitgebracht, ‘Juli July’, die een enorme hit werd. Toen Kayak ging touren om het pas uitgebrachte album ‘Close To The Fire’ te promoten, zochten Ton en Pim iemand die de songs van voormalig Kayak-zanger Edward Reekers kon zingen op een rockmanier, maar dan wel met behoud van de oorspronkelijke gevoeligheid. Bovendien kon de groep wel iemand gebruiken die Max Werner af en toe afwisselde, of hem aanvulde met een tweede stem zodat Max zijn slagwerktalent op het podium kon benutten, zonder dat het typische Kayak-geluid verloren ging. De combinatie werkte wonderwel: de stemmen van de twee zangers kleurden geweldig. Toen Max Werner uiteindelijk opstapte, deed Bert het uitstekend als hoofdzanger van de groep tijdens de tour van 2000.

Tot eind 2005 bleef Bert Kayaks boegbeeld. Toen duidelijk werd dat de rockopera ‘Nostradamus – The Fate of Man’ geen voortzetting zou krijgen, trok Bert zelf de conclusie dat voor hem bij Kayak verder geen hoofdrol meer was weggelegd. Hij vertrok om zich te concentreren op zijn solocarrière.

Rob (1950) kwam najaar 2000 bij Kayak spelen toen gitarist Rob Winter wegens verplichtingen elders bij een aantal optredens verstek moest laten gaan. Rob Vunderink, die tevens redacteur is bij dagblad De Gelderlander, had eerder met Pim in Diesel gespeeld. Met die groep hadden zij een aantal bescheiden hits gescoord in Nederland. Rob is medecomponist van Diesels ‘Sausalito Summernight’, dat in 1981 de Amerikaanse hitparade bestormde en de 25ste plaats bereikte in de Billboard Hot 100, maar door Amerikaanse radiostation gedraaid werd alsof het op nummer 1 stond. De single haalde de eerste plaats in Canada. Het album ‘Watts in a Tank’ bereikte in Noord-Amerika ook de hitlijsten. In de vroege jaren zeventig speelde Rob bij Cobra, in Den Haag. De latere groep The Hammer, waarin hij speelde, had dezelfde manager als Kayak.

Joost (1968) nam de plaats van Rob Winter in. Dat was in 2003.

Joost is al vroeg met muziek bezig. Na twee jaar piano, kiest hij op 12-jarige leeftijd definitief voor gitaar. Hij krijgt twee jaar klassiek les en besluit zichzelf elektrisch gitaar te leren spelen. Na het horen van gitaristen als Gary Moore, Ritchie Blackmore en Randy Rhoads weet Joost dat dit de richting is die hij uit wil. Na enkele jaren in lokale rockbands zoekt Joost een nieuwe uitdaging. Een oom laat hem muziek horen van Pat Metheny. Er gaat een nieuwe wereld voor Joost open.

Dit is ook het moment waarop hij besluit om van gitaarspelen zijn beroep te maken. Na een mislukte schoolcarrière wordt Joost toegelaten op het conservatorium om aan de afdeling lichte muziek te studeren. Hier doet hij veel ervaring op in verschillende bands, ieder met een eigen stijl. Rock, funk, soul, jazz en zijn voorliefde voor country steekt hij niet onder stoelen of banken.

Om van muziek te kunnen leven, richt Joost samen met zijn drummende broer Bart een coverband op: Go to the Max. Als Joost cum laude afstudeert heeft hij al een aantal succesvolle jaren met deze band achter de rug. De groep won onder meer ‘The best of coverbands’.

Na zeven jaren Go to the Max besluit Joost, dat het tijd wordt voor andere dingen. Hij richt zich deze keer op het schrijven van liedjes, eerst voor alleen zijn eigen bands, later ook voor andere artiesten. Regelmatig wordt Joost uitgenodigd als studiogitarist, In de studio komt zijn veelzijdigheid goed van pas.

In 2001 brengt hij zijn eerste soloalbum uit, op CD, getiteld ‘Hit Home’. Hierop hoor je een symbiose van stijlen. Vanaf 1998 is Joost op meerdere fronten werkzaam, als gitaardocent, demonstrateur (voor Yamaha en in 2006 ook Line 6), als producer, songwriter, maar bovenal als podiumdier. Hij werkt met Ilse de Lange, Desiree, Treble, Laura Vlasblom, Esther Hart, Petra Berger, Bobby Kimball, Rob Crosby, Jan Akkerman, Syb van der Ploeg, Bert Heerink, Opus One , Wibi Soerjadi, Koninklijke Luchtmachtkapel en anderen. Afgelopen periode is Joost te zien geweest in de tour ‘Echo’s of Pink Floyd’, waarbij het Noord Nederlands Orkest stukken van Pink Floyd uitvoert, onder leiding van componist/arrangeur/dirigent Dirk Brossé, met medewerking van Antonie Kamerling, Erik Mesie en Bert Heerink. In het najaar 2008 komt er een korte reprisetoer hiervan.

Vanaf 2008 speelt Joost ook in de vernieuwde bezetting van de in de jaren tachtig populaire band Het Goede Doel.

Kayak blijft nog altijd tot één van zijn vaste bands behoren, met het nieuwe album ‘Coming up for air’ en een succesvolle tour. Voor het najaar staan er dvd-opnames gepland. Tussen de bedrijven door werkt Joost nog aan een twee solo-CD.

Joost: “De cirkel is rond, ik speel en speelde met mensen van wie ik vroeger fan was.”

Links:
Joost op MySpace
Joost op Hyves

en binnenkort:
Joost Vergoossen

 

 

 

 

 

 

 

Voordat Edward (1957) bij Kayak kwam, om Max Werner te vervanger als zanger (een cruciaal moment in de geschiedenis van de groep), was hij een enorme fan die heel vaak concerten van de groep had bezocht. Het boegbeeld van Kayak te worden was de verwezenlijking van een droom voor de zoon van de burgemeester van Berkel-Rodenrijs (bij Rotterdam). Toen de ‘nieuwe’ groep onverwachts de jackpot won met de hitsingle ‘Ruthless Queen’, duurde de droom alleen maar voort. Edwards stem valt te bewonderen op de laatste vier albums voordat de band uiteenviel, in 1981. Na Kayak werd Edward een veelgevraagd studio- en achtergrondzanger, met name voor andere artiesten. Hij deed jingles en reclames. Edward maakte twee soloalbums. De afgelopen jaren is hij in toenemende mate actief als stemregisseur bij de nasynchronisatie van films, zoals ‘Sesamstraat’, ‘101 dalmatiërs’, ‘The koning en ik’ en ‘Barney’s grote avontuur’. Recentelijk deed hij de leadzang op albums van Ayreon en Eric Norlander.

In 2003 keerde Edward terug bij Kayak als gastzanger in ‘Merlin - Bard of the Unseen’. Hij trad op als vervanger voor zowel Bert als Rob op data dat dezen verhinderd waren op te treden. Prompt besloot Kayak Edward te vragen voor het nieuwe project ‘Nostradamus - The Fate of Man’. Inmiddels is het album uit en staat Kayak met de nieuwe rockopera op de planken. Edward speelt de rol van de monnik.

Monique begon bij Kayak te zingen in 2003 om Cindy Oudshoorn te vervangen als Morgan LeFay in ‘Merlin - Bard of the Unseen’. Sindsdien deed ze, zo vaak als haar werkzaamheden het toelieten, ook mee bij reguliere optredens van de groep. Haar stem valt te horen op een schier eindeloze reeks albums, singles, films en tv- en radio-opnamen. Monique speelt Catherine de Medici in Kayaks nieuwe rockopera ‘Nostradamus - The Fate of Man’.

Monique heeft haar eigen cabaretgroep, ‘Dan Maar Zo’.

 

Cindy heeft bij talloze Nederlandse artiesten als achtergrondzangeres opgetreden. Haar deelname aan Kayak ving aan met de rol van Morgan LeFay in de rockopera ‘Merlin - Bard of the Unseen’. In die rol was ze de tegenspeelster van Merlin (Bert Heerink). Ook versterkte Cindy de groep tijdens reguliere concerten. In de nieuwe rockopera ‘Nostradamus - The Fate of Man’ speelt ze Anne Ponsard, de tweede vrouw van de ziener, en enkele ensemblerollen.

In het voorjaar van 2005 nam Jan van Olffen de plaats in van basgitarist Bert Veldkamp, net op tijd om mee te doen aan de ‘Nostradamus’-tour. Jan heeft met een groot aantal Nederlandse groepen en artiesten gespeeld, van rock tot cabaret. Om er een paar te noemen: hij heeft in theaterproducties gewerkt met mensen als Robert Long en Jenny Arean, en musiceerde in musicals als ‘De leeuwenkoning’. Ook baste Jan voor The Greg Howard Band, Sister Sledge en Twarres.

 

 

 

Bert (1952) had played bass guitar in several local bands around the northern Dutch city of Groningen, for example Zoo and Kangaroo, until he was asked by Kayak to replace Cees van Leeuwen in 1974. Bert left Kayak at the end of 1976, shortly after drummer Pim Koopman had called it quits. After Kayak had split up to partly reform as Europe in 1981/82, Bert returned as the bass player of this shortlived group. After Europe, he went on to have several regular daytime jobs outside the music business, but also showed himself an able entrepeneur when he started a succesful CD-production company. By the time Kayak reformed again in 1999 Ton and Pim asked him to become the bass guitarist of the re-emerged band.

Rob (1960) officially joined Kayak in 1999, but he had already laid the groundwork when in 1995 the first demo recordings were made by Ton and Pim. When they were looking for musicians to participate in the then yet unnamed project (no one dared to call it Kayak yet) Pim suggested Rob Winter, the guitar player whose talent he was familiar with after producing albums by Valensia and Robbie Valentine. Rob Winter had been playing with these artists for some time. Rob immediately agreed to join in and the result of those early sessions can be heard on the new Kayak album ‘Close To The Fire’. In fact, the intro to the track Frozen Flame features a few guitar riffs that Rob, still in the dark about what had to be played to which chords, improvised at what later could be called the ‘audition’ - something it never really was, of course. Rob lead a hectic double musical life: he is also the guitarist in Dutch singer Marco Borsato’s band. In the past Rob Winter had also played in bands like Siberia and Toontje Lager. Another project he was involved in with the Memories Band, that released an album containing the Kayak song ‘First Signs of Spring’.

In autumn 2002 Rob left Kayak. He found he could no longer combine his work with Marco Borsato and Kayak - too many coinciding tour dates made it impossible for him to do both, and so he was forced to make a decision.

Rob Winter’s personal site

Max (1953) took his first (classical) percussion lessons with Pim Koopman’s father. He met Ton and Pim at the Hilversum School for Music, where the three of them started the foundation of what later would become Kayak. Although Max is a drummer/percussionist, his unique voice forced him into the role of lead singer for the band. When, in 1978, he got the chance to become Kayak’s drummer, he did not hesitate and took it. In 1981 he made a solo album called ‘Seasons’. The single ‘Rain In May’ was a massive success, not only in Holland but even bigger so in Germany, where it reached number one. After 1983 Max became a much asked background and studio singer for numerous artists, commercials and jingles. In the nineties, while still working as a professional singer and having made two more albums, he decided he did not want to be dependant of the uncertain and much demanding music business anymore and to everyone’s surprise he started working as a postman. But this appeared to be only a temporary job: in 1996 he lend his still unique voice to the demo’s Ton and Pim were recording, which ultimately led to the reborn Kayak and the album ‘Close To the Fire’. Max once again became the lead vocalist and frontman of the band, but this time on his own ‘free will’. Unfortunately, severe health problems kept him from maintaining this position very long. Before the autumn tour of 2000 Max definitely had to leave the band.

Johan (1946) started off as a guitarist with bands that were inspired by rock & roll icons such as Elvis Presley and the Everly Brothers. In 1971 Johan joined Ton Scherpenzeel and Pim Koopman’s band High Tide Formation, and after a short absence he became a member of the first official line up of Kayak in 1972. In 1982, after the demise of Kayak, he continued with (among others) Ton and Bert Veldkamp in a band called Europe. After this short lived project he returned to his musical roots: rock and blues with bands like Ravage (with Michel van Dijk and Danny Lademacher) and Plus Doreen that played the music bars and rock cafe live circuit.

Cees van Leeuwen (1951) played bass guitar in the first official line up of Kayak from 1972 till 1974. He left Kayak to be able to fully concentrate on his university studies, though for pleasure he kept playing in several local bands around Leiden. He became a lawyer, where one of his specialties became, not surprisingly, the music business. In 2002 Cees was asked by the then Dutch gouverment party LPF to become their secretary of Culture and Media, an invitation he accepted.

Charles became the drummer to replace Pim Koopman in 1976. His participation in the band was only shortlived: hardly 18 months. In 1986 he and Ton were reunited for a short period, when both musicians went on tour with guitarist Harry Sacksioni. Charles Schouten is still active as a musician. His more recent activities comprise playing in a band called Elastiek.

Theo de Jong replaced bass player Bert Veldkamp in 1976. Just as in the case of Charles, his Kayak period lasted only 18 months. In 1978 Theo left the band. He worked and played with many bands afterwards and now lives in Antwerp, Belgium, teaching bass and still playing in several bands.

 

 

Peter (1954), Ton’s younger brother, often travelled with the band. First as a roadie, then he specialised to become the light engineer of the band. For a hobby he also played the bass guitar, being able to play a lot of the Kayak stuff already before he finally joined the band as their 5th (!) bassplayer, in 1978, replacing Theo de Jong. After Kayak broke up in 1981, he started an workshop in Amsterdam in which he manufactures and sells tiffany lamps and other stained glass objects. He continues to do so till this very day.

Peter Scherpenzeel’s site

Irene (1955) studied at the School for Journalism in Utrecht, when in 1975, as part of the study, she was writing an article about Kayak. The interview she then had with Ton Scherpenzeel eventually led to a relationship. Their marriage produced two children, Daphne and Emma. This relationship wasn’t just romantic, but lead to many other consequences defining Kayak’s future: Irene appeared to be an able lyricist, releasing Ton from the duty to write all his own lyrics to the songs while at the same time adding a new, story-telling dimension to his work. The collaboration even stretched to the point where, when in 1978 Kayak was looking for a new line-up, Ton suggested to include two female backing singers. One of these was Irene, who by then had become an important factor in the band. After Kayak broke up, in 1981, Irene kept writing many lyrics to mainly Ton’s songs, but she retired as a singer. She picked up her old job as a journalist, writing for music magazines such as Hitkrant, and worked for several TV and radio programs like Toppop Yeah and TROS Mega Top 50. When Kayak restarted in 1999, she and Ton took over the management for the band through their company Write On Productions. Irene’s entry here as ‘former member’ of Kayak is not quite accurate: she is in effect still part of the band’s creative team (with Ton Scherpenzeel and Pim Koopman), for she again co-wrote the lyrics for the band’s songs and developed the scripts for ‘Merlin - Bard of the Unseen’ and this year’s ‘Nostradamus - The Fate of Man’.

Katherine (1951) was born in the UK and as a British citizen she was the ‘foreigner’ in Kayak. She entered the band in 1978, when the new Kayak line-up was created to include two female backing singers, one of which she became, the other one being Irene Linders. Katherine was by then already bass player Peter Scherpenzeel’s wife. She also co-wrote several lyrics of Kayak songs. After Kayak broke up in 1981, Katherine left the music business.