Search :
	Add New Message

Frank (39)	Yesterday 17:47 PM Post #2556
Location : Almere	LP's en CD's zijn de kwaliteitsvarianten van MP3's
Thomas (7)	Yesterday 14:50 PM Post #2555
	Cd's, Lp's.... wat zijn dat?
Bob (7)	Aug 31 2010 22:14 PM Post #2554
	@ Robin, Je hebt helemaal gelijk. Edward on vocals. Cindy schreef ook weer wat op haar Hyves, dat we nog ff geduld moeten hebben tbv het programma op 22 november. Het wordt op radio en in de krant bekend gemaakt.
Robin (26)	Aug 31 2010 19:56 PM Post #2553
Location : Almere	Hi Bob, Je bedoelt Edward op vocals neem ik aan? Max is alleen te horen op het nummer 'No Man's Land'. De beste nummers van de LP vind ik trouwens 'First Signs Of Spring', 'Daphne' en het titelnummer. Maar misschien vind ik 'Journey Through Time' nog wel het beste. Dat nummer zit vol met muzikaliteit!
Remco (19)	Aug 31 2010 19:11 PM Post #2552
Location : Oss	@Robin & Frank: Bedankt voor jullie uitleg over LPs. Ik heb nu een beetje in mijn hoofd hoe het zit. De Phantom CD vind ik ook wat mager verpakt, maar ik vind het heerlijk om de originele voorkant voor het eerst op deze grote te zien, ook al is die niet de mooiste ooit.
Bob (56)	Aug 31 2010 16:04 PM Post #2551
	@ Robin Phantom.... in Alkmaar bij Pop Eye in de schappen hoor. Dus aangekocht, lekkere CD toch. LP had ik al jaren niet meer gehoord, dus genieten met Max on vocals. Jammer dat er op het inlegvel zo weinig informatie staat. Had wat mij betreft wel wat meer gemogen met b.v. een woord van Ton zelf.
Jolanda (56)	Aug 30 2010 21:58 PM Post #2550
	Op de Vrienden van Kayakhyves staat dat volgende week bekend wordt wie er mee doen met de Pim Koopman tribute in Paradiso!!
Hans (51)	Aug 30 2010 14:30 PM Post #2549
Location : Zutphen	Verhaal had ik al eens gelezen maar geeft weer een mooi beeld van de traditionele Engelse humor...... en die arme Duitsers nog steeds maar knokken om van dat eeuwige stigma af te komen....
Hans Koning (52)	Aug 30 2010 13:47 PM Post #2548
Location : Nijmegen	Dit vond ik op de DPRP site. Ik weet niet of jullie dit verhaal ooit gelezen hebben, vandaar dat ik het hier even laat lezen: Camel On The Road Ton Scherpenzeel (Kayak, Camel) When I was asked to share my thoughts in DPRP’s ‘Vision Pit’ I couldn’t help wondering with what ‘vision’ I should possibly bother its esteemed readers. After all, since the demise of Kayak in 1981 I haven’t been overly active in the musical field that this site is dedicated to, and I also haven’t really tried to keep up with any developments in the ‘progrock’ scene since then. Anyone visiting this site probably knows the genre better than myself. So, forget about the ‘vision’, I will simply restrain myself to the ‘pit’ and concentrate on Camel and my contribution (however modest) to the new album, ‘Rajaz’. Maybe, in a few months time, I’ll get the chance to scribble a few words about the possible return of Kayak, the band that I’ve played keyboards in and wrote the majority of songs for from 1972 till 1981. For now, I will stick to the subject of Camel. First of all, how did I get involved with Camel? Quite simply, early 1983 guitarist Andrew Latimer contacted me and asked if I would be interested. He knew of me as I knew of him, because back in the 70s, Camel and Kayak had had the same recordlabel in the USA (Janus), and this label’s very active manager always sent both bands eachother’s new efforts. I even went to see a Camel concert in Amsterdam once, though we didn’t get to meet eachother then. I never imagined that some years later I’d play in that band myself. But, as my post-Kayak project (Europe) hadn’t quite worked out the way I was hoping for, Camel’s offer came at the right moment. I could keep on working on a professional level in a musical style that was very much my own, with musicians I greatly respected- but for the first time in years I didn’t have the full responsability of a band on my shoulders, but could just concentrate on playing. I enjoyed that period, short as it may have been: in 1983-84 we recorded ‘Stationary Traveller’ and ‘Pressure Points’, the last one being a live album. The big difference between the two was that, when I arrived in London to play my parts on the first one, a lot of keys had already been done by Andrew himself. The live one gave a better indication of how well (I think) Andrew’s and my musical style could blend and supplement eachother, when given the chance. Sometimes I did feel a little bit the foreigner in the band, I must admit. When Camel set off for the continental leg of the European tour and left England, I went ‘home’, as it were, the other guys went ‘abroad’. Every now and then I felt like being in the middle of a Monty Python-sketch, especially when we crossed the border of Germany. No offence meant of course, but this event seemed to trigger a strange phenomenom in the band that I call the Adolf Syndrome: the moment we set foot on German soil, I found these otherwise quite serious chaps suddenly talking in a funny accent we all know from series like ‘Allo, Allo’ and having enormous trouble to keep their right arm down at the wrong moments. A comb or black sticky tape, in combination with a certain coiffure, repeatedly transformed a surprising number of my collegues into the stunning likeness of a certain dictator. Especially the remarkable impersonations done by singer Chris Rainbow deserve mentioning here. But as soon as we left the country, things became normal again. Or did they?... One hilarious moment I remember (although possibly a case of ‘you had to be there’) was when we travelled by train from Stockholm to Oslo. The band’s touring van had broken down, so we had to leave at half past six in the morning (after last night’s gig) by rail to make it in time to the next concert. To pass the time I introduced a game that is now known in Holland as ‘Wie Ben Ik’ (‘Who Am I’). It means that your adversaries stick a little note to your forehead, which has the name of a well known figure, alive or dead, written on it. The ‘victim’ doesn’t know what’s on the note, so he has to guess ‘who he is’ by asking questions to the others that can only be answered by ‘yes’ or ‘no’. The lack of sticky tape (probably all used up in Germany) forced us to think of something else that would press the notes to our forehead. The problem was quickly solved: at the top of each chair (we had a private cabine in the train) we found these head protectors- a little white cap, normally used to rest your head against when sleeping- an item, much resembling a shower cap. This was just what we needed! The band, keen as ever at the possibility of dressing up, instantly looked like a bunch of idiots out on parole, but the game could commence...- yet the sight of 6 grown men, with white chaircaps on their heads and visible notes stuck on their foreheads, must have given the surprised customs officer, who suddenly opened the cabinedoor when we reached the Swedish-Norwegian border, food for much thought. It was a scene I’ll never forget, anyway. A few years later, Andrew Latimer and Susan Hoover moved to America.I did play some keys on ‘Dust and Dreams’, but the mere distance between us kept us from working together any further. Untill there was digital recording: Andrew sent me a CD-rom with rough mixes of the songs he wanted me to play keyboards on. Via the Internet Andrew and I kept in contact, sending back and forth audiofiles for feedback and ideas. I recorded my keyboardparts in my own studio in Holland, and copied the data to CD-rom. This again was linked to the mastertape in America- et voila. I did record much more than was needed, so Andrew could choose what he liked best in the mixes. Of course it’s not quite the same as working in the same studio together. But for now, it’s the next best thing. And it has encouraged Andrew and me to work together more often in the future. Ton Scherpenzeel Kayak, Camel
Frank (39)	Aug 30 2010 13:32 PM Post #2547
Location : Almere	@Remco: Het is hier weliswaar geen forum om te discussieren over of LP's dan wel CD's beter klinken maar aangezien er (ook) van Kayak nogal veel oud vinyl in omloop is, is het misschien wel aardig om daar kort iets over te zeggen. In de eerste plaats is de strijd tussen CD en vinyl nog lang niet gestreden en volgens mij gaat dit ook niet gebeuren. Ongeveer 10 jaar geleden leek dit wel het geval geweest te zijn aangezien er toen nauwelijks LP's werden geperst. Vandaag de dag worden dat er weer steeds meer; zelfs bijv, de Mediamarkt heeft ze in het assortiment. De eerste CD's van omstreeks 1982/83 klonken, naar mijn mening, doorgaans slecht. Weinig dynamiek, geknepen, 'wollig'; het is maar hoe je het noemen wilt. Dat lag waarschijnlijk aan de technieken die toen nog een beetje in de kinderschoenen stond. Maar ook van vinyl zijn er beslist minder goede persingen in omloop die gewoon 'slecht' klinken. Ik ben zelf van mening dat LP's in veel gevallen beter kunnen klinken dan een CD mits je een goede draaitafel en element in bezit hebt. Je kunt het zo gek maken als je wilt: er zijn (handgemaakt) elementen in omloop waar je voor hetzelfde geld met gemak 5 CD-spelers voor kunt kopen maar ook voor zo'n € 200,00 heb je een goed element. Dan nog een goede draaitafel erbij, juiste bekabeling en speakers (geld ook voor een CD-speler natuurlijk) en gaan. De ook verkrijgbare (plastic) USB platenspelertjes voor het eenmalig overzetten van vinyl naar je computer zijn m.i. niet bedoeld voor serieus luisteren. En om dan OT terug te komen: jammer dat ook nieuwe Kayak albums niet op vinyl verschijnen. Daar zal vast de vraag te klein voor zijn of de platenmaatschappij wil/durft het niet aan. Onlangs verschenen albums van Anouk en Caro Emerald (ongeacht of je daar nu wel of niet van houdt) zijn zowel op LP als op CD verschenen en ook oude albums van vroeger (ik denk hierbij bijv. aan DSOTM van Pink Floyd) is onlangs op vinyl herverschenen.

[0] [1] [2] ... [Last Page]

Who is Online
	Our visitors have posted a total of 2258 messages In total there is 4 users online Most users ever online was 180 on Nov 24 2009 11:25 AM